Gülen “yüzler”

Yayınlandı: 13 Şubat 2016 / Yaşam

Ekran-AlıntısıYeni yıl geliyor, mağazalar ışıldayan vitrinlerini süslemiş, insanlarda tatlı bir telaş vardı. Oysa ülkenin bir diğer yarısındaki telaş bundan çok daha farklıydı: “hayatta kalma telaşı”

Sosyal medyada dolaşan, pembe bir ayakkabıya “onun olamayacak kadar güzel” olduğu için biraz tereddütlü, biraz mutlu, biraz heyecanlı sarılan bir kız çocuğu fotoğrafı etkilemişti beni. O gülüşün yakından tanığı olmalı ve mümkün olduğunca çok çocukta aynı gülüşü görmeliydik.

_DSC0078İlk olarak kurumumdaki arkadaşlarımla, daha sonra da onlarla birlikte yöneticilerimizle paylaştık aklımızdakileri. Bizim için başarılı sayılabilecek bir organizasyon, klasik uzun süren kurumsal toplantılardan uzak şekilde birkaç saatte şekilleniverdi.

Gerekli bağlantılar kuruldu, listeler hazırlandı, proje tasarlandı… Projeyi bir anda o kadar çok insan sahiplendi ki, “daha fazlasını yapmalıydık” diye düşündük sık sık.

12 Şubat Cuma sabahı, İstanbul’dan 2 arkadaş düştük yola… Toplanan hediyelerin şube müdürümüz ve bir arkadaşımızla birlikte okula teslim edileceği gün gelmişti. “Gülen yüzler”e yaklaştıkça, daha da hızlı çarpıyordu kalbimiz.

_DSC0014Belki bu yazıyı okuyan birçok insanın hayatında bugüne kadar görmediği, gündüz bile geçmekten korkacağı mahallelerden geçerek vardık okulumuza. Okula girmemizle birlikte, tenefüse çıkan onlarca çocuk etrafımızı sardı. Kimdik, neden gelmiştik, ne istiyorduk.. Hakkımızda en ufak fikirleri bile yoktu ancak tüm çocuksu duygularıyla peşimizdeydiler ve bize gülümsüyorlardı. Parça parça sınıfa alındılar, biz sınıfa girdiğimizde ise kocaman “HOŞ GELDİNİZ” diye bağırdılar hep bir ağızdan.

Kamyondan indirdiğimiz hediyeleri tek tek isimlerini okuyarak çağırıp verdiğimizde mahçup ama bir o kadar da mutluydular. Hediyelerin onların olduğuna inanmakta bile güçlük çekiyorlardı.

“Gördükleri TOMA, akrep, silah, terör, savaş sayısı; birilerinin onlara hediye verme sayısından daha fazlaydı.”

_DSC0044Öyle ki hiçbiri hediyeyi alır almaz açmaya çalışmadı. Usulca yerlerine giderek olan biteni seyretmeye devam ettiler. Tüm hediyeler dağıtıldıktan sonra yine hep bir ağızdan “TEŞEKKÜR EDERİZ” diye bağırdılar. Sanırım hayatım boyunca aldığım en değerli “teşekkür” buydu._DSC0074

Görmüş olduğum bir fotoğrafla başlayan süreç, bizim okuldan ayrılmamızla son buluyordu. Kafamı çevirip son bir kez daha baktım okula:

işte “gülen yüzler”i yakından görüyordum artık!

 

Onur

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

w

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.