bilsen ne kaybana geceler yaşarım

kaybana gecelere looy

bir türlü sığmaz soluklarım

yalnızlık deccal tokmağı gibi iner sessizliğe

kulaklarımda uğru uğru uğultular

ben günlere yanarım

günler bana

demem o ki sana

hasretin o kadar koymazdı ama

geceler öyle bir kaybana

geceler öyle bir kötü dinli gavur ki sorma

bir içre canım alı sana götürür beni

bir içre canım dört duvar kilit içinde hasret

dönerim olmaz

yatarım olmaz

upuzun hint fakiri yatağı gece

öyle bir batar ki dört yanımdan

ayağımı uzatırım parmaklık

elimi uzatırırm soğuk duvar

bir avuç havada hücremin ağır kokusu var

ooy kilit

parmak demir

soğuk duvar

ooy andır geceler andır

kan revandır kan revandır

yüreğim hasretinde

yalnızlık değme puşt

kaybana gecelerin esaretinde

ooy sevdasına kurban olduğum ooy

bilsen ne kaybana geceler yaşarım

kaybana gecelere looy

oooyy sevdasına kurban olduğum

bilsen ne kaybana geceler yaşarım,

ne bilmeceler çöreklenir başıma.

dallarım sonbaharda yapraklarını yitirmiş,

çay filizleri gibi kesilmişim gövdemden,

karaçalılar dalamış ayaklarımı,

dikenlerinde gövdem delik deşik kan.

dibi çıkmış çuvaldaki fındıklar gibi

saçılırım kaybana gecenin boşluğuna

muncurunun ortasına

ha şöyle bir yumruk

vurasım gelir karanlığın.

geceler geceler

gavur kaybana geceler

fındık bahçelerine sonbahar

çaylıklara makas demektir

yaprak dökse

filiz kesse de gövdem

yarın daha gür sürgün verecektir

Ersin Ergün Keleş

http://ersinergun.com/

titrek bir mum alevinin

havaya bıraktığı bulanık bir is

ve yollara dökülen göz gözü görmez bir sis

değildik biz.

bir genç kızın çeyizlik elişiydi

ve gerdek gecesindeki bir gelin gibi dişiydi

yalın yürek üzerinde koştuğumuz deniz.

beni yaşamımla sorgula

iki gözüm

beni yüreğimle

beni özümle.

bilimle anla beni tarihle yargıla.

2. (bir gece şafak sökmeden asılacağım)

bal değildir

ölüm bana

idam gül değildir bana

geceler çok karanlık

gel düşümdeki sevgili

ayışığı yedir bana.

duygu bana

öykü bana

yaşadığım her saniye

roman gibi her an bana

hücremde yalnızım gel

gel düşümdeki sevgilim

soyunup hazırlan bana.

dostum bana

sevdam bana

soluğunu geçir bana

uyku tutmuyor gözüm

anılar sıraya girdi

gel anne süt içir bana

mektup bana

kitap bana

sohbetiniz gibi sıcak

yumuşak döşek serin bana

yatınca üşümeyim

sohbetimi kuran dostlar

güneşi de verin bana

kağıt bana

kalem bana

bilim verir dilim bana

yaralarımı tarih

ve umut iyileştirir

su verir yüreğim bana.

(ah… aşk ve dostluk aynı yerden doğar

sadece bir öpüşlük fark var aralarında.)

ahh… ben hasrete tutsağım

hasretler tutsak bana

bıyığımdan gülüş sarkmaz

bıyık bırakmak yasak bana

mahpus bana

sus bana

yağlı ilmek boynuma

sevgili yerine koynuma

idamlar alır

idamlar alır

yatarım.

ölümün kıyısında yaşamak bana

tabut bana

mezar bana

toprak bana

hoca ve dua istemez biraz şafak getirin bana

ve sonra sabırla beklerim:

bulutları çekersiniz üstümden

suçsuzluğumun yargılayıcılarını yargılarsınız

ve o güzel geleceği getirirsiniz bana

ölüm tanımaz işte o zaman sevgim

tırnaklarımı geçirip toprağın sırtına

doğrulurum.

gözlerimde güneş koşar

ve çiçekler ekersiniz toprağıma.

3. (biraz sonra asmaya götürecekler beni,

biraz sonra dalımdan koparıp öldürecekler beni)

hoşçakalın sevdiklerim

dört mevsim yedi katı mavi gök bütün doğa

hoşçakalın

hoşçakalın sevdalılar

çocuklar üniversiteliler genç kızlar

sonsuz uzay gezegenler ve yıldızlar

hoşçakalın

hoşçakalın senfoniler

oyun havaları sevda türküleri ve şiirler

bildirilerimizin ve seslerimizin yankılandığı şehirler

dağlarında yürüdüğümüz toprak

yalınayak eylem adımlarıyla geçtiğimiz nehirler

hoşçakalın

hoşçakalın ağız tadları

sıcak çorbam çayım sigaram

havalandırma sıram banyo sıram kelepçe sıram

parkamı kazağımı eldivenlerimi ayakkabılarımı

ve kalemimi ve saatimi

ve kavgamı bıraktığım sevgili dostlar

hoşçakalın

hoşçakalın anılarımı bıraktığım insanlar

mutluluğu için dövüştüğüm insanlar

yedi bölge dört deniz yedi iklim altmışyedi şehir

okullar mahalleler köprüler tren yolları

deniz kıyıları balıkçı motorları takalar

asfalt yolu boyu dizilmiş fabrikalar

ve işçiler

ve köylüler

ve iki halk

hoşçakal ülkem.

hoşçakal anne, baba, kardeşim,

hoşçakal sevgilim

hoşçakal dünya

hoşçakalın dünyanın bütün halkları.

sınırlı olmayan mekâna

sınırlı olmayan zamana gidiyorum ben

en sevda halimle

en yaşayan halimle

gidiyorum dostlarım

hoşçakalın

hoşçakalın

4.

beni yaşamımla sorgula

iki gözüm

beni yüreğimle

beni özümle.

bilimle anla beni

felsefeyle anla beni

tarihle anla beni

ve öyle yargıla.

Ersin Ergün Keleş

http://ersinergun.com/

Birde sabahın dördü

Dışarda kar

Odamız ılık

Gözlerin ılık ılık damlarken boş kadehe

Anlattın bana ağzı sarımsakı kokan bir çocukla yattığını

Aşkı tattığını, karım dediğini ve aldattığını

Kıskandım Gogeni Tahitilim

Terlemiş vücudunu silerken

Cüzzam mikrobunu ve yaktığı kulübesini

Saçların bağlamıştı ellerimi muz kokulum

Güneşi doğurmuştu ölü cisim

Martı çığlıklarıyla bir sahil kayalığında

Nefesin vücudumu yakıyordu yer yer

Sam yelim Sahra-i kebirim

Kahrettim her şeye o gün

Babanın çarap çanağına, Gogen’e, kadere, sana, bana birde gittiğin arabanın tekerine

Ne diyordum arkadaş….

Diyordum ki ben bu zıkkımı içmek için içerim

Ama içerken düşünmem neden içiyorum diye

Daha sonra yaparım hayatın felsefesini

Sırayla olurum Fatih, Selim, Kanuni

Bazen kadın hamamında tellak….

Bazen Cristof Kolomb

Napolyon’ken düşünürüm elbede geçen günleri

Timur’ken Beyazıt’ı yenişimi….

Bir kere Aristo’nun hocası olmuştum

Ona verdiğim dersle gurur duymuştum

Bazen Jan Dark’ı kurtarmak için çalışan bir kahraman

Bazen odunun ateşleyen bir cellat olurum

Eğer daha da içersem

Shaskespare halt etmiş derim karşımda

Salyalı dudaklarımdan yayık sesimi dinlerim de

İşte Mozart’ın aradığı melodi bu diye gülerim

Enayiymiş be Platon…

Bir içsinde görsün….Ne felsefesi varmış bu hayatın

Anlasın geçmişi kınalı dünyanın kaç bucak olduğunu

Islak kaldırımlarda yürürken acırım

Önde yalpa vuran sarhoşun zavallı haline

Ukalalık işte derim neme lazım senin

Kendine bak; sende bir serserin bir sarhoş….

Ve yavaş yavaş kaybolur acı kahkalarım

Şehrin hizbe sokaklarında

Yavaş yavaş kaybolur benliğim.

dermanın olayım senin

bülbül gibi cemâline

âşığın olayım senin

yakma beni yandırma beni

âşk meyinden kandır beni

sarhoşum ayıktır beni

mestanın olayım senin

can kuşumu sana uçur

âşk meyinden bana içir

hırka ile şaldan geçir

üryanın olayım senin

seyfullah der benim hoca

kendinden ayırma nice

gâhi gündüz gâhi gece

mihmanın olayım senin

İnsan ol cihanda bu dünya fani

Ehline helâldır , naehle haram

Biz içeriz bize yoktur vebali.

Sevap almak için içeriz şarap

İçmezsek oluruz düçar-ı azap

Senin aklın ermez bu başka hesap

Meyhanede bulduk biz bu kemali.

Kandil geceleri kandil oluruz

Kandilin içinde fitil oluruz

Hakkı göstermeye delil oluruz

Fakat kör olanlar görmez bu hali.

Sen münkirsin sana haramdır bade

Bekle ki içesin öbür dünyada

Bahs açma Harab-i bundan ziyade

Çünkü bilmez haram ile helali.

bu kentler bize sığmadı âsiya

ve bir çığlık gibi günlerin çarmıhında

arttıkça yalnız, sustukça silik…

ay ışığı gölgeleri büyüttü

son kuşlar da vuruldular dağlarda

yakamozları söndü sahillerin, ışıkları evlerin

çağın vebalı gövdesinde

bir hayalet gibi gölgemizde yalnızlık

kaldık… kırık bardaklar gibi

içilmiş sulardan geride buruk bardaklar gibi…

II

düşler artık ölü çocuklar doğuruyorsa

sevgiler boğduruluyorsa kürtajlarda

ve daha eskimemiş tüfeklerle

ordusu bozguna uğramış askerler gibi kalıp

bozuk paralar gibi yuvarlanıyorsak kaldırımlarda

bir bedeli vardır elbet cennetini çaldırmanın

ömrünü piç bir bebek gibi

bırakmanın

bulvarlara

bozgunlara

ve yanlış yalan aşklara;

bir bedeli

bu kuşatmaların, ilkyazları kurşunlatmaların…

biz bu kentlere sığdık aslında

bu kentler bize sığmadı âsiya

ah son kuşlar da vuruldular dağlarda!

III

ay ışığı gölgeleri büyüttü

mutluluk oyununa geç kalan ölü kuşlarla geldim

geldim… kırık bardaklar gibi

içilmiş sulardan geride buruk bardaklar gibi

ve ömürlerimizde bin kasvetle upuzun

sefalet seferlerinin ayazı

belki de yalnız geçireceğiz artık kimbilir

batan gemiler gibi yiten aşklardan geride

kalan her kışı, güzü ve yazı

ay ışığı gölgeleri büyüttü

ayrılıklar eskidi… biz eskidik

aşk bize küstü âsiya…

IV

belki de uzun sürecek bu bozgunun saçağında

sen şarkılarını sesine yasla

ve bırak beni de usulca

bir apansız yalnızlığa!

ay ışığı gölgeleri büyüttü

büyüdü ölüm

ve biz küçüldük âsiya…

Hatta olsun diye yapılması gerekenden daha da fazla üstelersin.

Aşktır; değer verirsin, ödün verirsin, sevgiden de öte saygı gösterirsin, olmayacak kaç şey varsa bir araya bile getirirsin…

Bakarsın, ne anlattığını anlayabilmiş (?) ne de çözüm için bi’şeyler yapma gayretinde.

İştir; sabahlarsın, “olsun” diye ailenden çaldığın zamanı oraya verirsin…

Dosttur; hayatta kimseyi dinlemediğin kadar dinler, kendine ayırmadığın onca şeyi “O’na” ayırmaya çalışırsın…

Sonra olayın içinden kendini çıkartır şöyle karşıdan yaptıklarına bir bakarsın… Bakarsın ki her şey başladığın gibi!

Olmuyorsa, olmuyordur!

Gönlün rahat mı?

Elinden geleni yaptın mı?

Cidden olmuyorsa zorlamayacaksın.

Azm-ü hamam edelim,sürtüştürem ben sana,

Kese ile sabunu,rahat etsin cism-ü can..

Lal-ı şarab içirem ve ıslatıp geçirem,

Parmağına yüzüğü,hatem-i zer drahşan..

***

Eğil eğil sokayım,iki tutam az mıdır?

Lale ile sümbülü kahkülüne nevcivan..

***

Diz çökerek önüne ılık ılık akıtam,

Bir gümüş ibrik ile destine ab-ı revan..

***

Salınarak giderken arkandan ben sokam,

Ard eteğin beline,olmasın çamur aman..

***

Kulaklarından tutam,dibine kadar sokam,

Sahtiyandan çizmeyi,olasın yola revan..

***

Öyle bir sokayım ki,kalmasın dışarda hiç,

Düşmanın bağrına,hançerimi nagehan..

***

Eğer arzu edersen ben ağzına vereyim,

Yeterki sen kulundan lokum iste her zaman..

***

Herkeze vermektesin,birde bana versene

Avuç avuç altını,olsun kulun şaduman..

***

Sen her zaman gelesin,ben Vehbi’ye veresin,

Esselamun aleyküm ve aleykümüsselam…

Azm: Toplantı

Zer: Altın

Drahsan: Süslü

Nevcivan: Genç kişi

Dest: Ayak

Sahtiyan: Kuzu derisi

Nagihan: Aniden

Sadumnan: Mutlu,sevinçli

Sen kendini paralarken o her zaman bahaneler bulmaya hazırdır. Hani ağzınla kuş tutsan “Bu kuşun kanadı neden beyaz değil?” diye bir soruyla bile karsılaşabilirsin.. iki ucu keskin bıçaktır bu işin.
Yaptıklarınla değil yapmadıklarınla yargılanırsın her zaman. Bu mahkemede hafifletici sebepler yoktur. İyi
halin cezanda indirim sağlamaz.

Sen, “Ama senin için şunu yaptım” derken o, “şunu yapmadın” diye cevap verecektir. Ve ne söylesen
karşılığında mutlaka başka bir iddiayla karşılaşacaksındır. Üzülme, sen aşkı yaşanması gerektiği gibi yaşadın.Özledin, içtin, ağladın, güldün, şarkılar söyledin, düşündün, şiirler yazdın.
“Peki o ne yaptı” deme. Herkes kendinden sorumludur aşkta. Sen aşkını doya doya yaşarken o kendine
engeller koyuyorsa bu onun sorunu. Bir insan eksik yaşıyorsa, ve bu eksikliği bildiği halde tamamlamak
için uğraşmıyorsa sen ne yapabilirsin ki onun için? Hayatı ıskalama lüksün yok senin. Onun varsa, bırak o
lüksü sonuna kadar yaşasın.

Her zamanki gibi yaşayacaksın sen. “Acılara tutunarak” yaşamayı Öğreneli çok oldu. Hem ne olmuş yani,
yalnızlık o kadar da kötü bir şey değil. Sen mutluluğu hiçbir zaman bir tek kişiye bağlamadın ki…. Epeydir
eline almadığın kitaplar seni bekliyor.Kitap okurken de mutlu oluyorsun unuttun mu? Kentin hiç görmediğin
sokaklarında gezip yeni yaşamlara tanık olmak da keyif verecek sana.Yine içeceksin rakını balığın yanında.
Üstelik dilediğin kadar sarhoş olma özgürlüğü de cabası….

Sen yüreğinin sesini dinleyenlerdensin ve biliyorsun asolan yürektir.Yürek sesi ne bilmeyenler, ya da bilip
de duymayanlar acıtsa da içini unutma; yasadığın sürece o yürek var olacak seninle birlikte. Sen yeter
ki koru yüreğini ve yüreğinde taşıdığın sevda duygusunu. Elbet bitecek güneşe hasret günler. Ve o
zaman kutuplarda yetişen cılız ve minik bitkiler değil, güneşin çiçekleri dolduracak yüreğini…

aşk, suda ıslanmaz kutuplarda eksi altmış derecede bile yakar insanı babadan oğula devredilecek bir mülkiyet ve iktidar da değildir aşk. dini, dili, rengi, sınır ve bayrağı, nöbetçi kuleleri yoktur ama genellikle biri sonunda yaralanır acil servislerde de kaydına rastlanmaz erken tanısı yapılamayan yüreğimizi yurt edinmiş ve asla düze inmeyen dağlı bir kabiledir aşk

aşk, dünyada dolaşan serseri bir ıslıktır zamanın arşivinde esrarı çözülmemiş giz dibe vurmuş mektuplarda solmuş elyazısı telefonda uzakların ayak izi defter arasında kurutulmuş gülün ahı hep sürgün efsanedir aşk kahramanı dağları deler, kuyulara iner sevgilinin yokluğunda yağmalanmış kent görüntüsüdür aşk

aşk, dağlara çivi gibi çakılmış eşkıyanın kendince hayata itirazdır kaşları çatılırsa çatışma hali susarsa soğuk savaş, gülerse devrimdir aşk hindiçin’de giyap anti-emperyalist anti-faşist ve ispanya iç savaşında anarşist yunanistan’da teslim olmaktansa beynine kurşunu sıkan aris’tki bağlılıktır aşk aşk, babil kulesinin varlığına duyulan şüphedir

kafkasya’da şeytanın dağlarla aynı torbada yeryüzüne inmesi duaların hayatı temize çekmediğini öğrenen tibetlinin tapınağını terketmesidir aşk

dünyanın yedi günde kurulduğunu yazan tevrat’a göre iki kişiliktir, üçüncü bir kişinin varlığı mısır’ı düşman görmektir israiloğularına göre aşk

aşk, başını buluta koyup uyumak değildir tedirginlik, şüphe, heyecan, kızgınlık, küskünlüktür sonsuz bir kahkaha da değildir aşk

içimizde bin yılda bir uyanan ve uyandığında kıyameti koparan ateşlerin çocuğu devdir o, gecelerin efendisi gündüzlerin kanatları ışıktan kuşudur sevgiliye göre yaratan, ama ihaneti asla bağışlamayan bir elinde gül, diğerinde rüzgar kıyamet gününde suyun yüzü yastığının altında bıçakla uyumaktır aşk